بگذارید لحظات تأسف بار٬ که برای هرملتی پیش می آید شمارا به یأس و ناامیدی

بکشاند .در آرامش حاکم بر آزمایشگاهها و کتابخانه هایتان زندگی کنید نخست از

 خود بپرسید ٬ برای یادگیری و خود آموزی چه کرده ام.

 سپس که همچنان پیش تر می روید بپرسید :(من برای کشورم چه کرده ام ؟)و این

  پرسش را آنقدرادامه دهید تا به این احساس شادی بخش و هیجان بر انگیز برسید

 که شاید سهم کوچکی درپیشرفت واعتلای بشریت داشته اید اما هر پاداشی که

زندگی به تلاش هایمان بدهد یا ندهد ٬هنگامی که به پایان تلاش هایمان نزدیک می

شویم ٬ هر کداممان باید حق آن را داشته باشیم که با صدای بلند بگوییم:

 من آنچه در توان داشته ام

 انجام داده ام